Między tym, co jest a tym, co mogłoby być. Bo przecież pewnie nie będzie, skoro już tyle czasu i nic.

Bo wszystko jest na kiedyś. Kiedyś kiedyś kiedyś. Kiedyś się pojedzie. Kiedyś się zrobi. Kiedyś się kupi.

I nigdy

A czas płynie

.

Stara już jestem

.

Już nawet nie chce się prosić, nie chce się pytać, nalegać, sugerować. Bo przecież skoro jeszcze nie, to może nigdy. Bo przecież jak już się zgodzi, to będziesz sobie pluć w brodę, że to twoja sugestia, twoje naciski i żądania a nie jego prawdziwa potrzeba serca (duszy, umysłu, czegotamkolwiek, w co się wierzy).

Z tej sytuacji już nie ma dobrego wyjścia i nigdy nie będzie. Za długo marudziłaś i naciskałaś. Za długo to ty chciałaś czegokolwiek. Za długo, żeby już kiedykolwiek uwierzyć, że to nie z twojej sugestii lecz z samego siebie. To już zawsze będzie takie skażone, prawda?

Prawda?

Zresztą, im dłużej inni naciskają, tym mniej ta potrzeba jest twoja własna. Przestaje być twoim marzeniem, celem, dążeniem a staje się marzeniem, celem i dążeniem tego kolektywu rodziny i znajomych, którzy wiedzą lepiej, chcą dla ciebie lepiej, niemogąsiędoczekać i bo przecieżjaktotakciąglebez?

I to już zaczyna tak być, że jak się tak głębiej zastanowić, to się już tego nie widzi, nie potrafi wyobrazić. Jakby to było coś obcego, nie z tej ziemi, nierealnego. Coś zupełnie nie przeznaczonego dla mnie.

Coś robionego tylko po to, by ci wszyscy inni się wreszcie odczepili usatysfakcjonowani.

.

I ja wiem, że to kwestia podejścia, sposobu myślenia. Wiem. Znam teorię. Ale nie jestem Tobą, nie potrafię tak siebie okłamać, żeby w to uwierzyć…

.

Stara już jestem

Ale to nie tak.

Różne dzisiejsze wydarzenia, słowa A. i moje własne podprysznicowe zamyślenia mówią co innego. Jest tak wiele rzeczy, które muszę zrobić. Tak wiele rzeczy, które powinnam. I tak bardzo wiele tych, które chciałabym zrobić. Ale robię zaledwie promil i to tych, które powinnam, bo inaczej „świat się zawali”, albo akurat miałam nastrój. Resztę czasu marnuję. Nie nie, nawet nie marnuję. Ja mam poczucie, że go NIE MAM. Że poza pracą i paroma sprawami nie mam czasu na nic. A przecież to obiektywnie nie jest prawdą. Obiektywnie. Dzień mija za dniem, ja się starzeję i nic z tego nie mam. Tak źle było już od kiedy byłam bezrobotna (o ile nie wcześniej). Wtedy było o tyle gorzej, że miałam tego czasu full i robiłam NIC. Myślę, że to, co się działo rok temu, było blisko depresji, jeśli nie jej początkiem. Potem pojawiła się praca, jedna, druga i wreszcie umowa na cały etat. Och, jaka wspaniała wymówka – nowa praca, nowe obowiązki, nowe stresy. Potem nowe miejsce z większą ilością pracy i obowiązków. No przecież jestem taka zmęczona, taka zajęta, zestresowana. Ale halo, mamy już maj! Boże, kiedy to się stało? A ja ciągle nic. Jakieś małe przebłyski, szybko wypalające się ździebełka. I dalej nic nic nic… Chowam się za płaszczykiem pracy, zmęczenia, zajętości i marzeń o lepszym życiu. Marzeń marzeń. Czuję się wyzuta z życia, jak to porzucone ciało w lesie**, z którego schodzi naskórek, w którym rozwijają się larwy, które coraz mniej przypomina człowieka ale z pleców wciąż sterczą mu skrzydła łabędzia, którym może kiedyś było…

Przed czym ja uciekam? Przed czym się chowam?

A może to nie tak…

—
* co było efektem historii, która spowodowała moje poranne wkurzenie, łzy i zły nastrój na cały dzień, ale to może kiedy indziej…

** „Chemia śmierci” Simon Beckett

Ile razem dróg przebytych
Ile ścieżek przedeptanych
Ile deszczów, ile śniegów
Wiszących nad latarniami

Ile listów, ile rozstań
Ciężkich godzin w miastach wielu
I znów upór, żeby powstać
I znów iść i dojść do celu

Ile w trudzie nieustannym
Wspólnych zmartwień, wspólnych dążeń
Ile chlebów rozkrajanych
Pocałunków? Schodów? Książek?
Oczy twe jak piękne świece
A w sercu źródło promienia
Więc ja chciałbym twoje serce
Ocalić od zapomnienia

U twych ramion płaszcz powisa
Krzykliwy, z leśnego ptactwa
Długi przez cały korytarz
Przez podwórze, aż gdzie gwiazda Wenus
A tyś lot i górność chmur
Blask wody i kamienia
Chciałbym oczu twoich chmurność
Ocalić od zapomnienia

Widziałam dziś Jego. Na zdjęciach. Wielu. Małego, młodego, takiego jak WTEDY. Zdjęcia z przyjaciółmi, zdjęcia portrety. Wspomnienia, obozy, uroczystości rodzinne, wyjazdy, zabawy, przyjaźnie, uśmiechy. Też tam byłam, na paru zdjęciach. Tamte wakacje, inne wakacje. Niemal dziesięć lat a jakby wczoraj. I nic się nie liczy w tym momencie, gdy stoisz poza nimi, patrzysz na zdjęcia i twoje serce znów umiera a ty nie możesz rzucić się na kolana i wypłakać swoich oczu. Jak kamień. Zdjęcia przepływają poza tobą, obojętnie przez zaciśnięte pięści i zęby. By potem, w domu, uderzyć z całej mocy. I znów zabić. I nic się nie liczy. To, że jesteś kochana, że kochasz, że życie bywa dobre i płynie dalej. Jesteś tylko ty i te zdjęcia. Jedyne, co pozostało namacalne. I nie ma nic. Nic.

*

Ocalić od zapomnienia. Ocalić te oczy, ich błysk. Uśmiech. Ocalić na zdjęciach, bo pamięć zawodna. Na zdjęciach, których tylko kilka, nie do powtórzenia. Niewiele więcej ich było z tamtego krótkiego czasu, ale teraz nie ma nawet kliszy, bo chciało się podzielić i straciło się wszystko. A inni mają więcej, z całego życia, klisze, pliki, kopie. A ty nie masz nic, bo zaufałaś. Nie ma co pytać po raz setny, po tylu latach. Nie do odzyskania… zostaje ci tylko zawodna pamięć… dlaczego…

*

To tak bardzo nierealne, te 10 lat. Nie potrafię w to uwierzyć, nie potrafię zrozumieć. Zbyt wiele niedopowiedzeń, tajemnic, niewyjaśnionych spraw, niewypowiedzianych pretensji, by móc to sobie wszystko jakoś poukładać. Zbyt wiele bólu, żeby zapomnieć.

*

A Ty siedzisz na wysokiej gałęzi, spoglądasz na migoczące gwiazdy i zamykasz oczy…

A to dzielni uczestnicy, w ogromnej ilości. No nie spodziewałam się tylu:

Może w przyszłym roku będzie nas trochę więcej odważnych i zdeterminowanych :P

Sny to niesamowita sprawa.

Skończyłam wczoraj czytać Kryształowego Anioła Grocholi. Nie widzę związku, ale kto wie, mózg to taki zadziwiający organ. W każdym razie ja o śnie, który mi się przyśnił w noc po dniu, w którym czytać zaczęłam. Musicie wiedzieć, że początek książki jest bardzo zabawny, z polotem, z zaskoczeniem, z czymś, co znam, jak się pózniej okazało. Otóż przyśniła mi się Nataliusz. Kochana, ironiczna, piękna i zaskakująca Nataliusz. Moja muza z klasy licealnej. To z Nataliuszem pisałyśmy najlepsze tekst, najśmieszniejsze. Ale to ona była mistrzem a ja wpatrzonym w nią uczniem. Więc przyśniła mi się ona. Pamiętam niewiele, ale wbił mi się do głowy fragment, w którym mówiłam jej, że poznałam ją po głosie. Nie po wyglądzie, lecz po głosie, po tym, co mówiła. Po głosie. Póżniej długo zastanawiałam się, skąd Nataliusz w moim śnie. Olśniło mnie wieczorem, gdy czytałam A zabawne fragmenty pierwszych stron książki. Przecież ONA tak właśnie pisała! W TAKI sposób, z TAKIM humorem, takimi wtrąceniami, śmiesznych przejściami. No po prostu właśnie TAK.

Sny to niesamowita sprawa.

Zające są natomiast ponad to i bujają się w swoich bańkach. Wiosna i tak w końcu przyjdzie, cierpliwości.

Na wtorkowej palecie przyjechała też cała masa słodyczy. Skosztujcie sami: