shenn

Wędrowaliśmy z harcerzami przez las. Na szczycie wzgórza, opodal centrum miasta, na polanie między drzewami Ola R. zbierała wszystkich w krąg. Było już ciemno. Zasiedliśmy na trawie. Podniosłam gitarę, otworzyłam śpiewnik. Wzięłam jedną z zapalonych świeczek, tzw podgrzewaczy i położyłam na śpiewniku. Nie chciała współpracować, osunęła się, wosk rozlał się szeroką plamą, pobrudził trawę i śpiewnik. Wzięłam drugą, ustawiłam w końcu wszystko odpowiednio i na chwilę zapatrzyłam się w ogień. Zaraz potem odwróciłam się na moment. Ponad drzewami rosnącymi na stoku wzgórza otwierał się widok na centrum miasta. Gdzieś daleko z nieba spadł kształt świecący, podobny do płyty CD. Powiedziałam o tym siedzącemu przy mnie Piotrkowi ale za chwilę wytłumaczyłam sama siebie, że przecież zapatrzyłam się wcześniej w krąg światła dawany przez świeczkę i pewnie wzrok mnie okłamuje porażony światłem. Lecz zaraz ujrzeliśmy ognisty wybuch dokładnie tam, gdzie spadł ten kształt. Ogień wybuchu, pomarańczowo czerwony, podobny ogniom spawalniczym, fajerwerkom, sięgał wysoko, lecz szybko się skończył. Usłyszeliśmy dudnięcie. Niskie, przenikające na wskroś, wbijające się do mózgu, będące mózgiem, ciałem, wstrząsem. Dudnięcie z zewnątrz, z wewnątrz, zewsząd. Zaraz zatrząsł się widziany z polany kościół ceglany w centrum miasta. Zatrząsł się dziwnie i runął. Krzyki, szepty, rozmowy i ogólne poruszenie miasta wywołane wybuchem zmieniło się w jęk westchnienia i zamilkło. Słyszałam ciszę całego miasta. Ten moment tuż po katastrofie, gdy zamiera wszystko. Cisza przenikała, cisza żyła. Byliśmy ciszą. Całe miasto zespolone w ciszy, w niemym jęknięciu. Cicho powiedziałam ‘to kościół mariacki’, choć może tylko pomyślałam. Po ułamku sekundy zawaliły się jeszcze dwie secesyjne kamienice, żółta i niebieska. Już zaraz, za moment miały odezwać się dźwięki karetek, krzyki mieszkańców. Czekaliśmy w ciszy. W ciszę zaklęci. Jedną ciszą będąc. A może dopiero wtedy wybrzmiało to dudnięcie.

-

Obudziłam się. Nagle. Nie otwierając oczu. Bardzo się bałam. Dudnięcie wybrzmiewało w mojej głowie a ja nie mogłam się ruszyć. Przerażona próbowałam zrozumieć to, co się wydarzyło. Próbowałam poruszyć rękami, nogami, otworzyć oczy. W końcu się udało. Jeszcze przez pewien czas czułam ten lęk i nie mogłam zasnąć.

-

Teraz próbuję szukać wytłumaczenia poszczególnych elementów. Walący się kościół to obalona wieża z ukończonej książki, świeczki, śpiewnik, gitara i polana to piątkowa zbiórka drużyny, na której były tylko dwie osoby. Nie wiem skąd wzięła się reszta. Z jakich głębokich zakamarków pamięci wygrzebał je mój mózg i poskładał przedziwnie w całość. I skąd ten przejmujący dźwięk i przenikająca cisza, lęk, który zniewala…

Śniło mi się (poza czterema trupami ludzkimi w lesie, w tym trzema bez twarzy i jednym bez głowy… [co na to pan Freud?] i wieloma innymi snami), że na zbiórkę zastępu przyszła cała drużyna (a nawet więcej) i nie wiedziałam, co z nimi zrobić. Poza tym zupełnie mnie nie słuchali i strasznie rozrabiali. Próbowałam tak, siak, owak i nic. W końcu zdesperowana zaczęłam prowadzić musztrę. I tu też porażka. Część schowała się pod stołem, pozostali dostali głupawki lub wpadli w jakieś otępienie a mi łzy w oczach stanęły i wyszłam z sali…

Pamiętam, gdy będąc małym harcerzem, drużynowa opowiadała nam, że miewa właśnie takie sny. Że gdzieś wędrujemy i nikt nie chce się jej słuchać, że robimy jakieś głupstwa lub niebezpieczne rzeczy a ona nic nie może na to poradzić. Że ona krzyczy a my jej nie słyszymy. Pamiętam, że wtedy wszyscy się z tego śmialiśmy, bo wydawało nam się, że druhna jest przewrażliwiona a cała sytuacja była taka zabawna.

Pamiętam, jak szybko zaczęłam miewać takie sny, gdy zostałam druhną…