A następnie dałam papier i kredki i poprosiłam o wyrażenie swojego zdania na temat ACTA. Oto wyniki:

Pierwszy do dzieła przystąpił Żaba, mimo, że był bardzo zajęty cerowaniem firanki. Żaba rzekł jeszcze, że jest totalnie przeciw i gdyby nie brak nogi to chętnie wziąłby udział w demonstracji. Strasznie żal mu było NyanCata, który podobno się popłakał wtedy. „Przecież to taki fajny chłopak” skomentował.

Następnie poprosiłam Kernela. Ten bazgrał coś zapamiętale zasłaniając kartkę przede mną a następnie fochnął się, usiadł na kartce i powiedział, że chce nową albo nie będzie publikował.

Długo tłumaczyłam mu, że przecież tu nie chodzi o staranność wykonania lecz o przesłanie i w końcu, zrzuciwszy kartki na podłogę, odsłonił swoje dzieło. Jeszcze długo kręcił się i marudził, ale udało mi się sfotografować kartkę, gdy przez chwilę popatrzył na mnie. Nie powiem, aby było to specjalnie ambitne, jednak Kernel był bardzo wzburzony po obejrzeniu filmu i nie mógł się skupić, by wymyślić coś bardziej konkretnego:

Matylda poprosiła o chwilę spokoju, zabunkrowała się w kuchni pod krzesłem i rysowała i rysowała i rysowała. Dzieło jeszcze (podobno) nie było skończone, ale mi się trochę spieszyło, także uwieczniłam Matysia podczas procesu twórczego:

Farba zaś szybko napisała, bo przecież nie będzie się zajmować pierdołami, a w ogóle to ją obudziłam i teraz nie będzie mogła zasnąć, a przy okazji kiedy jest obiad, po co ten flash i w ogóle mogłabyś już sobie pójść?

Rondel zapytany, co myśli o ACTA, zaczął krzyczeć „dupa dupa dupa…” i w podskokach obiegł całe mieszkanie. Cóż, młodość nie usiedzi w miejscu…

Przez lata byłam przekonana, że miasto niemieckie Hamburg, w którym A. ma rodzinę, położone jest raczej bliżej południowej granicy Niemiec.

Piękny to był karpik, którego strzeliłam zobaczywszy parę dni temu tę mapę:

(mapa z wikipedii)

Kurtyna

—

ps-w tej sytuacji to nawet jestem skłonna zgodzić się na odwiedziny w Hamburgu. Jakoś tak nieswojo czułam się z myślą zapuszczania się głęboko w kraj niemiecki *…

* ach te harcersko-patriotyczne uprzedzenia… ;)

Jakiś czas temu trafiłam w sieci na zdjęcie zeskanowanego kota. Jedno, pojedyncze, gdzieś w zupełnie jakimś dziwnym miejscu. Uśmiałam się szczerze i wytrzymałam parę dni, aż w końcu pękłam i wyjęłam skaner. Trochę na siłę używając łagodnej perswazji, trochę czekając na własną inwencję, namówiłam koty do wejścia na skaner. I zeskanowałam. Oto efekty:

1. Pierwszy tester idei – Kernel. Bronił się, stąd tylko końcówki trzech łapek.

2. Przyjmujący wszystko ze stoickim spokojem Żaba. Niemniej po jednym skanie opuścił pomieszczenie.

3. Rondel po początkowych wątpliwościach (zakłócenia) usiadł i grzecznie posiedział do końca.

4. Matyś i jej urocza prawa tylna łapka oraz brzuchol z przerzedzonym (wylizywanym notorycznie) futrem. Po pierwszych dwóch skanach podtrzymywanych, zaległa i zupełnie nie przejmowała się tym, że pod nią przesuwa się jakieś światełko. Przedstawiam część fotek z jej portfolio ;)

Farby nie udało się namówić na tę zabawę…

Jeszcze tego samego wieczoru przypadkiem trafiłam na stronę, której treścią główną i jedyną są ZESKANOWANE KOTY! Jestem w szoku ;) Zajrzyjcie sami: the cat scan

—-
Edycja 25 X 2011
Żaba stał się celebrytą! ;)

„Nauka latania, czyli jak nauczyłam się jeździć na rowerze”

Czas:
początek podstawówki, pierwsza połowa lat dziewięćdziesiątych

Miejsce:
sypialnia mojego miasta, blokowisko z zadziwiająco dużą ilością przestrzeni, liczne chodniki i drogi wewnętrzne, wciąż jeszcze z niewielką ilością samochodów

Osoby dramatu:
ja – chuda, nieśmiała dziewczynka, o blond włosach zaczesanych do tyłu i niesprecyzowanych planach na życie
mój Tato – poważny pan dyrektor, z Dużym Brzuszkiem, Małą Cierpliwością oraz Ogromnymi Oczekiwaniami Wobec Swojego Najstarszego Dziecka
Rower – stary, czerwony składak, wyciągnięty chyba z garażu Dziadka, zdecydowanie nie dziecinny
Kij – Kluczowy Bohater, bez niego nic nie byłoby tak jak było

Przebieg:

1.Kółka są dla mięczaków
Pewnego słonecznego dnia Tato rzekł – Oto Rower. Dziś nauczę cię jeździć. – Postawiona przed faktem zgodziłam się ochoczo i nie przeczuwając konsekwencji swojej zgody ruszyłam dziarsko za Tatą niosącym Rower i Kij. Tato wychodził z założenia, że boczne kółka są dla mięczaków. To znaczy mięczakami byli tatusiowie, którzy nie potrafiąc nauczyć dzieci swych utrzymywania równowagi, wymigiwali się kółeczkami. Zresztą może chodziło o trudność w sfabrykowaniu kółeczek i przytwierdzeniu ich? Nie nie, na pewno chodziło o mięczaków.

2.Dosiąść żyrafy
W każdym razie znaleźliśmy się na słonecznym podwórku. Ja, Tata, Rower i Kij. Wszystko nam sprzyjało. Kij został zatknięty w odpowiednim miejscu, siodełko dopasowane. W tym momencie pojawił się Problem nr 1. Otóż Tato mój hołdował zasadzie mówiącej iż pedałów należy dotykać zaledwie palcami przy wyprostowanych nogach. Proces wsiadania na taką żyrafę był trudny i długotrwały.

3.Nauka latania
Gdy w końcu dosiadłam żyrafy rozpoczęła się zabawa. Rower wierzgał pode mną niczym rumak, wiatr krzyżował szyki i przekręcał kierownicę, Kij sprawiał wrażenie, że wcale mu się ta zabawa nie podoba a ja nie wiedziałam czy mam otworzyć oczy i patrzeć, co się dzieje, czy może jednak zamknąć i starać się pedałować. Zaś Tato mój, poważny pan dyrektor, odziany w T-shirt opinający jego Brzuszysko, pędził za nami tracąc cierpliwość w zastraszającym tempie. Miałam dziwne wrażenie, że z tego pędu zaraz uniesie się ponad ziemię i pofrunie gdzieś między chmury a echo przyniesie jego słowa „trzymaj równowagę! pedałuj! kierownica, prostuj kierownicę! nie zamykaj oczu! prosto, nie skręcaj!”.

4.Wiatr we włosach
Tato nie odleciał jednak – brzuch trzymał go mocno na ziemi. Nie pamiętam, jak długo to trwało – parę godzin, czy parę dni. Pamiętam, że w pewnej chwili Kij wyrwał się Tacie z ręki a Rower poniósł mnie w dal. I to była jedna z najpiękniejszych chwil mojego życia :).