shenn

Śniło mi się, że byłam śledzona. Siedziałam w bibliotece, przy laptopie, co jakiś czas robiąc przerwę na porcję zupy owocowej z cukrem trzcinowym. On też tam był. Widziałam, że zerkał na mnie. A potem wyszłam. Szłam do rodziców, droga była długa. Musiałam wstąpić do publicznej toalety, w której był ogromny tłok. Gdy z niej wyszłam, czekał w kolejce. Zniknęłam za rogiem. Jakiś czas póżniej znów za mną szedł. I wtedy zrozumiałam, że to naprawdę. Słaby był w te klocki, ale nie przerywałam zabawy. Zgubiłam go w okolicy klatki moich rodziców, a może jak wsiadałam do windy? W każdym razie opowiedziałam o tym tacie i siostrze, śmiejąc się i mówiąc, że „nie ma TAKICH zbiegów okoliczności”. Byłam zawiedziona, że go zgubiłam (musiałam, bez przesady) ale bardziej, zdecydowanie bardziej byłam zaciekawieniem, zaintrygowana i radosna. Panie doktorze od myśli, co pan na to?

Sny to niesamowita sprawa.

Skończyłam wczoraj czytać Kryształowego Anioła Grocholi. Nie widzę związku, ale kto wie, mózg to taki zadziwiający organ. W każdym razie ja o śnie, który mi się przyśnił w noc po dniu, w którym czytać zaczęłam. Musicie wiedzieć, że początek książki jest bardzo zabawny, z polotem, z zaskoczeniem, z czymś, co znam, jak się pózniej okazało. Otóż przyśniła mi się Nataliusz. Kochana, ironiczna, piękna i zaskakująca Nataliusz. Moja muza z klasy licealnej. To z Nataliuszem pisałyśmy najlepsze tekst, najśmieszniejsze. Ale to ona była mistrzem a ja wpatrzonym w nią uczniem. Więc przyśniła mi się ona. Pamiętam niewiele, ale wbił mi się do głowy fragment, w którym mówiłam jej, że poznałam ją po głosie. Nie po wyglądzie, lecz po głosie, po tym, co mówiła. Po głosie. Póżniej długo zastanawiałam się, skąd Nataliusz w moim śnie. Olśniło mnie wieczorem, gdy czytałam A zabawne fragmenty pierwszych stron książki. Przecież ONA tak właśnie pisała! W TAKI sposób, z TAKIM humorem, takimi wtrąceniami, śmiesznych przejściami. No po prostu właśnie TAK.

Sny to niesamowita sprawa.