shenn

Smażę właśnie placki ziemniaczane. Niestety nie mamy tarki, więc pyry przeszły przez blender (dwustopniowo). Cebuli też nie znalazłam w lodówce, więc dodałam kostkę smaku cebulowego. Do tego okazało się, że mało tego, dlatego wlałam kapkę mleka i dodałam więcej mąki. Placki da się zjeść, ale jakieś takie… mdłe i bez duszy. Nie to, co kilogram ziemniaków utarty własnoręcznie na tarce, przy okazji ścierając sobie skórę do krwi z braku uwagi. Nie to, co utarta ze łzami w oczach duża cebula. To są porządne placki ziemniaczane a nie taki półproduktowy szmelc na szybko… To samo jest z ciastami z torebki. Niby te same składniki, niby szybciej a smak jakiś nie taki. Żyjemy coraz szybciej, więc mamy mniej czasu na gotowanie, dlatego kupujemy (prawie) gotowe produkty i żywimy się coraz większą bylejakością… Ale jakoś tak ciężko przestać, prawda? A najlepsze placki ziemniaczane robi moja Mama… (i pierogi i zupę owocową i ciasto z kruszonką i inne ciasta i wszelkie pieczenie i zupy itp itd i tylko ja robię lepszą rybę w panierce;-) ).

*

Zmieniłam promotora. Jeszcze nieformalnie, bo pan dr postanowił nadal biernie utrudniać mi życie i zgodę napisze dopiero w połowie sierpnia… Ale co tam, dam radę. Pani prof to kobieta o wielkim sercu i jeśli tylko uda mi się w końcu wziąć za siebie to wiem, że na niej się nie zawiodę.

Zmieniłam promotora, bo to jedyna rzecz, jaka przyszła mi do głowy, która dałaby mi siłę, by skończyć tę cholerną pracę. Wywołałam tym faktem niemałe zamieszanie, bo ani pani prof, ani pani dziekan a nawet pani z dziekanatu nie spotkały się wcześniej z przypadkiem, gdy student skreślony z listy chce zmienić promotora. Musiały się pogłowić, jak sprawę rozwiązać. No cóż, zawsze lubiłam wymyślać nowe problemy;-). Rozwiązanie się znalazło ale sprawa nie skończyła się pokojowo… Żeby zmienić promotora musiałam oczywiście porozmawiać z prof, na którą chciałam zmienić a która jest jednocześnie kierownikiem katedry, w której pracuje dr. Powiedziałam, że jestem zawiedziona współpracą, że ciężko z dr się umówić, nigdy nie sprawdził mi mojej pracy (i do tego jestem w 100% pewna, że z jednego przedmiotu żadnej mojej pracy też nie, po czym wystawił mi ocenę, w moim mniemaniu niższą, niż zasługiwałam, ale to już inna historia…) a gdy obiecał znaleźć wzory na wiek drzew również zawiódł i to niejednokrotnie. Pani prof pokiwała głową ze zrozumieniem. Problemy z dr są powszechnie znane i ostrzegano mnie, jednak byłam pewna, że ogarnę tę kuwetę… Nie dałam rady. Do tego najdalej kilka dni wcześniej pani prof ściągała telefonicznie dr z urlopu, bo nie zrobił wpisów w indeksach… Prof rzekła, że porozmawia z panią dziekan, jednak następnego dnia też powinnam się do niej udać. Tak też uczyniłam. Powtórzyłam pani dziekan powody, dla których chcę zmienić promotora. Zgodziła się, poleciła zdobyć zgodę pisemną od dr i zaleciła, bym szybciutko skończyła, bo jesienią zmieniają się przepisy. Tegoż samego dnia, po wielu próbach, udało mi się dodzwonić do dr. Dodam, że żaden student nigdy nie dostał nr tel do dr. Jak już uprosił dostawał nr do apteki, w której pracuje szanowna małżonka… Ja dostałam nr od pani prof. Przedstawiłam się, wyjaśniłam, że chcę zmienić promotora, gdyż chcę się obronić przed zmianą przepisów a pan dr jest teraz nieosiągalny. Chciałam dobrze i łagodnie a w zamian usłyszałam gorzkie słowa. Okazało się, że poprzedniego dnia, pani dziekan, po rozmowie z prof, zadzwoniła do dr i ochrzaniła go za to, że jest nieosiągalny, na co dr mi rzekł, że przecież parę dni temu był na uczelni (hahaha) i jest to niepoważne z mojej strony, jeśli oczywiście to ja byłam powodem tego telefonu, że tak go oskarżyłam. Niezwykle dotknięty tym, że pani dziekan zwróciła mu uwagę, wylał swoje żale na mnie. Sprawa niesprawdzania kolejnych etapów prac została przemilczana. Na koniec rzekł, że zgodzi się, jednak nie będzie się fatygował i podpisze mi zgodę dopiero jak wróci z urlopu czyli w połowie sierpnia, jak nie później.

Pani prof po krótkiej relacji z tej rozmowy westchnęła głęboko i poprosiła o przesłanie jej tego, co mam, żeby mogła się zapoznać i podpowiedzieć co dalej a ja mam się brać ostro do roboty. To się biorę…

*

Zbyt łatwo się denerwuję, zbyt szybko puszczają mi nerwy. Denerwuję się o głupoty, niewspółmiernie bardzo wobec skali problemu. Za długo trwam w gniewie. Krzyczę i mam wielkie pretensje. I tak już od dłuższego czasu, ostatnio chyba mocniej. I nie wiem, czy wyniosłam taki wzorzec zachowania z domu, czy mam problemy z kortyzolem na przykład (albo jakimś innym hormonem) a może to jakieś stany depresyjne, czy coś? Bo do tego często nie mam ochoty na nic, nie widzę sensu i nadziei na przyszłość. Po prostu trwam sobie tak bezosobowo i bez emocji. Nie nie, nie jest to stan permanentny, nie trwa 24/7. Ale często. Zdecydowanie za często…

*

Ludzie lubią się zamartwiać. Martwią się o przeróżne rzeczy, ale jedno jest takie same – martwią się ciągle. Martwią się o pieniądze, a gdy pieniądze sa, to martwią się, że trochę za mało. Martwią się o pracę, gdy już jest, martwią się o lepszą. Gdy już nie ma się o co martwić, zawsze znajdzie się następna sprawa. Zawsze można się martwić o innych. I tak wszyscy zamartwiają się ochoczo. Ciekawe, czy jest to człowiekowi potrzebne, by zaprzątać sobie czymś umysł ciągle?

Sama tak robię. Martwię się o pracę magisterską. Dzień po dniu, mimo, że nikt mi nie wierzy. I szczerze mówiąc to chyba jeden z czynników hamujących moje działania. Bo jak już ją napiszę i obronię to o co będę się martwić? Jak myślę o dniu obrony i dniu następnym to ogarnia mnie pustka i lęk. Co będzie wypełniało moje myśli? Co zamieszka w tej części mózgu odpowiedzialnej za zmartwienia i życie codzienne? Przecież coś tam musi być…

A może nie musi? Tylko jak nad tym zapanować…

*

Chudnę. Nie w oczach, bo czymże są 2kg od zimy? Ale jednak. Nie jestem na diecie, jem to, co wcześniej, czasem się obżeram. Ale jednak zrzuciłam około dwa kilogramy. Co prawda nie z tego, co akurat chciałam, ale przecież nie będę marudzić i znajdę sobie jakiś inny atut ;-). Ano jeżdżę do pracy na rowerze. Kto zna Szczecin, ten wie, że momentami trzeba się wykazać kondycją górala szosowego, by nie stracić równowagi z powodu zbyt małej prędkości… Więc jeżdżę. Wtedy, kiedy mam zmianę na Głęboki, gdy nie bolą mnie kolana i nadgarstki, gdy przed/po pracy nie muszę nic załatwiać. Pogoda ma niewielkie znaczenie, bo gdy pada to i tak do pracy jechać nie muszę. Gorzej, jak muszę wracać w deszczu, ale tego akurat nie da się przewidzieć. Więc jeżdżę sobie moją Contessą, nabijam kilometry (zapraszam na moje bikestats). Podróż w jedną stronę wynosi około 5,6 km i zabiera mi około 20 minut. Po drodze mam dwa spore podjazdy, jeden po drugim (można by rzec, że to jeden podjazd przerwany ulicą poprzeczną). W upale wlokłam się na nich ledwo ledwo na przełożeniu 1:2, ale zazwyczaj jakoś daję radę. Droga powrotna to również około 20 minut, przy czym poza odcinkiem wzdłuż Wojska Polskiego, zupełnie innymi drogami. Primo – bo tak łatwiej, secundo – a czemu ma być tak samo? Tutaj też dwa podjazdy, ale oddalone od siebie – ostatni prawie na końcówce. Do tego jeszcze wtargać te kilkanaście kilo na drugie piętro… I kondycja się buduje a zbędne gramy znikają :-).

*

Ludzie mają problemy. Młodzi ludzie mają najczęściej z miłością i pieniędzmi. Czasami dzielą się problemami z innymi ludźmi. Zapominają, że łatwo wtedy zostać przekonanym do innego spojrzenia na problem i innych rozwiązań. Czasem okazuje się, że wcale nie lepszych. I czasem obrywa się tym, z którymi się problemem podzieliło. A przecież za swoje czyny ponosi się odpowiedzialność samemu. Dzieląc się z kimś problemem trzeba mieć na uwadze to, że można zostać przekonanym do innego spojrzenia, czasem lepszego, czasem nie. Ale ta odpowiedzialność spoczywa na nas, bo to my będziemy z tym problemem się rozprawiać, my będziemy podejmować decyzje. Warto o tym pamiętać, bo można stracić swojego wysłuchiwacza problemów.

*

Nie lubię, gdy ktoś ślepo uważa, że ma rację. Wyciąga sobie jakieś wnioski, które idealnie pasują do tego, co chciałby, żeby było. Nie przyjmuje innego zdania, bo przecież inni nie znają szczegółów sytuacji. Na pewno jest tak jak on myśli. Bo przecież nie może być inaczej. Bo ma plan i tak właśnie musi być. I proszę go nie przekonywać.

Nie lubię, gdy ktoś tak myśli, ponieważ, gdy okazuje się, że jest inaczej (często tak jak utrzymywałam ja) zaczynam czuć chorą satysfakcję. Że ten ktoś się przejechał, zdziwił, zszokował. Nie lubię, ale nie umiem się jej pozbyć…

*

Jak przekonać kogoś do łaskawszego spoglądania na swoje hobby? Spróbować go zarazić tym hobby. Adam nieźle sobie z tym radzi. Niegdyś zaraził mnie rowerowaniem. Momentami mam wrażenie, że aktualnie bardziej mnie to rajcuje niż jego… Teraz wrócił do gier komputerowych. Kradziejki czasu wg mnie. Ale zainstalował mi jakiś czas temu Beach Life i co kilka dni wracam do niej. Wciąga, mimo, że od dłuższego czasu nie mogę przejść wyspy nr 8… A dziś dostałam prezent – „World of Goo”. Kupił mi, choć mógł kupić sobie kolejny wymarzony tytuł. Rozczulił mnie tym. Troszkę. Nadal pozostaję nieufna i podejrzliwa;). Teraz ja go muszę czymś zarazić, bo to nie wygląda sprawiedliwie;).

*

I tym pozytywnym akcentem zakończę na dziś moje rozważania. Muszę zajrzeć do gry, żeby ze spokojem posiedzieć wieczorkiem nad pracą. Ciao.