shenn

1. Ubezpieczenie karty kredytowej jest bez sensu.

Aż 10 polskich banków oszukuje klientów, wmawiając im, że trzeba ubezpieczyć się od kradzieży kart. Jeśli ktoś nie chce tego zrobić, to bankowcy grożą, że za szkody wyrządzone przez złodzieja odpowiada okradziony. To skandal, bo prawo mówi wyraźnie, że po zgłoszeniu kradzieży za złodziejskie transakcje już nie odpowiada klient. W dodatku cała jego odpowiedzialność finansowa nie może przekroczyć 150 euro.
Gdy ktoś nam ukradnie kartę kredytową i zdąży coś ukraść przed naszym pójściem do banku i na policję, to teoretycznie nie powinniśmy zbankrutować. Po pierwsze, jeśli szybko zareagujemy, złodziej nie zdąży wykonać dziesiątek drobnych zakupów (większe operacje są zazwyczaj autoryzowane przez bank). Po drugie, jeśli złodziej wpadnie na pomysł, by przelać pieniądze gdzieś na zagraniczne konto, według prawa, złodziejska operacja musi być anulowana, a koszty transakcji bank weźmie na siebie.

Nie dajmy się bankom wrobić w ubezpieczanie karty, gdyż wtedy to my ponosimy odpowiedzialność za kradzież karty.
(źródło: wiadomosci.mediarun.pl)

2. Bawełna nie jest ekologiczna.

Wkładając bawełnianą koszulkę, doznajemy uczucia obcowania z czymś naturalnym. Ale to iluzja. Bawełna to jedno z włókien najbardziej szkodzących środowisku. Jej uprawa stanowi 3 procent areału rolnego na świecie, ale zużywa 22 procent środków chemicznych. Na „naturalną” podkoszulkę wychodzi 20 dkg pestycydów zawierających m.in. cyjanek potasu oraz naled, trifluralin, propargit itp. substancje, które zatruwają glebę i żywność. Do wyprodukowania 1 kg pszenicy potrzeba 1 tys. litrów wody, do produkcji 1 kg bawełny – 5 tys. litrów.

Najbardziej ekologicznym zachowaniem, jeśli chodzi o branżę odzieżową, jest kupowanie w tzw ciuchbudach.
(źródło: wiadomosci.mediarun.pl)

3. Pobieranie filmów i muzyki z internetu to nie kradzież.

Przede wszystkim pobieranie utworów z sieci p2p nie jest tożsame z ich udostępnianiem. Zachowania te można technicznie rozdzielić i są one inaczej oceniane w świetle prawa autorskiego. Faktycznie większość programów p2p uzależnia możliwość pobierania plików od ich jednoczesnego udostępniania. Można jednak korzystać z takich, które pozwalają na samo pobieranie. Jest to istotne dla kwalifikacji prawnej zachowań korzystających z tych programów. O ile bowiem rozpowszechnianie utworów bez zgody podmiotów uprawnionych narusza ich prawa, o tyle ich pobieranie mieści się co do zasady w granicach dozwolonego użytku prywatnego (z zakresu dozwolonego użytku wyłączone są programy komputerowe, utwory architektoniczne i architektoniczno-urbanistyczne oraz elektroniczne bazy danych w niektórych przypadkach).
Nie jest zatem prawdą, że pobieranie utworów zawsze wiąże się z jednoczesnym rozpowszechnianiem i tym samym jest naruszeniem praw autorskich podmiotów uprawnionych.

Pod warunkiem, że dany film/płytę itp ściągamy po jego/jej premierze.
Niemniej jednak warto się trzy razy zastanowić, gdyż przepisy w tej sprawie bywają niejasne a ewentualny wynik rozprawy sądowej może zależeć od sprytu naszego prawnika jak i od skali naszego ściągania.
(źródło: wiadomosci.mediarun.pl)

4. Za nielegalne oprogramowanie w firmie odpowiada szef.

Kara za używanie pirackich aplikacji w firmowych komputerach obciąża pracodawcę, nawet jeśli podwładny korzysta z nich bez wiedzy i zgody szefa.
Nie oznacza to, że pracownik jest zupełnie bezkarny. Jego odpowiedzialność wygląda jednak różnie w zależności od procedur, jakie wdrożyliśmy w celu zapobieżenia takim praktykom lub ich wyeliminowania. Nieuprawnione użycie oprogramowania nie musi jednoznacznie wynikać z rozmyślnego działania, jakim jest np. nabycie i zainstalowanie nielegalnej kopii programu. Instalacja w pełni legalnej kopii na większej ilości stanowisk niż przewiduje to licencja czy udostępnienie użytkownikom na serwerze programu bez licencji dostępowej też są kwalifikowane jako piractwo. Producenci zróżnicowali ostatnio ceny dla użytkowników komercyjnych i prywatnych z korzyścią dla tych ostatnich. Licencje edukacyjne dla nauczycieli, uczniów i studentów umożliwiają zakup zaawansowanego oprogramowania po kosztach wielokrotnie niższych niż w ofercie komercyjnej. Umowy licencyjne wprost wskazują, że produktów przeznaczonych dla użytkowników domowych lub na potrzeby nauczania nie mogą używać inne podmioty lub w innym celu; jest to bowiem piractwo.

Zanim zainstalujemy na służbowym komputerze nielegalny program zastanówmy się, czy warto obciążać szefa takim ryzykiem, oraz co nam grozi za takie działanie.
(źródło: wiadomosci.mediarun.pl)

5. Płacimy tyle samo za żywność, choć towaru w opakowaniach ubywa.

Producenci znaleźli nowy sposób na minimalizowanie swoich kosztów: zmniejszają ilość produktu w opakowaniu, a cenę pozostawiają bez zmian. Niestety, klient nie zawsze się orientuje, że padł ofiarą marketingowego chwytu.

Zmniejszanie ilości produktu w opakowaniu bez zmiany ceny to już prawdziwa plaga wśród producentów. Zjawisko znane jest w innych krajach świata i nosi nazwę downsizingu. Upodobali je sobie szczególnie producenci w USA, zwłaszcza w ostatnim okresie, gdy ceny surowców do produkcji znacząco wzrosły. Fabryka może w ten sposób pozostawić cenę paczki na niezmienionym poziomie lub podwyższyć ją w nieznacznym stopniu, by nie wywołać u konsumenta szoku. A gdy cena jest niższa niż u konkurencji, to wyrób lepiej się sprzedaje. Jak wynika z badań UOKiK, aż 78 proc. klientów, dokonując wyboru zakupów, kieruje się właśnie ceną. Tymczasem etykiety czyta zaledwie 19 proc. badanych.

Czy czytacie opakowania?
(źródło: bankier.pl)