shenn

Zobaczyłam ją wczoraj w kościele. Gdyby nie jej ojciec, od lat niezmienny, na pół siwy, na pół łysy, chudy z siatką zmarszczek na czole, w tłumie półprzeźroczysty a jednak tak charakterystyczny, to bym jej pewnie nie poznała… Brzydka. Tak po prostu brzydka i nieestetyczna. Jak za mocno nadmuchany balonik, z krótkimi ciemnymi tłustymi (żel?) włosami, zaczesanymi do tyłu w kitkę, w ciemnej za małej bluzce. To wszystko mocno mnie uderzyło…

Znam ją z podstawówki. Zahukana, nieśmiała dziewuszka. Zawsze chuda, zawsze z włosami do pasa, z dużymi oczami, nie brzydka, taka zwyczajna. Zawsze cicha, na uboczu. Nawet nie wiem ile lat chodziłam z nią do jednej klasy – taka była niepozorna. Nikt chyba się z nią nie kolegował. Na przerwach zawsze sama stała pod klasą. Mieszkała dwie klatki obok, na parterze. Nie wychodziła na podwórko. Pamiętam, że parę razy pożyczała ode mnie zeszyty po chorobie. Oddawała cicho dziękując.

Często miała długie paznokcie, nigdy nie pomalowane. Pamiętam jak kiedyś przyszła do szkoły a jej palce były jakby zszorowane szczotką prawie do krwi. Czerwone i spuchnięte. Próbowała je ukryć, ale wszyscy widzieli. Nikt nie pytał. Zresztą i tak by nie powiedziała. Wtedy nie wiedziałam dlaczego, teraz przychodzi mi na myśl jedynie, że pomalowała je lakierem a rodzice kazali zmywać natychmiast. Szczotką. Bez zmywacza. Ale to tylko przypuszczenia. Wiem, że wychowawczyni z nią wtedy rozmawiała. Po tym incydencie zastanawiałyśmy się z koleżankami o co tu chodzi. Kiedyś poszłyśmy pod jej drzwi. Powód? Nie pamiętam czy była chora i chciałyśmy dowiedzieć się co się z nią dzieje, czy też spróbować wyciągnąć ją na dwór. Na pewno chciałyśmy zajrzeć do jej mieszkania, zobaczyć matkę, której nigdy nie widziałyśmy. Po dzwonku do drzwi nic się nie stało. Oprócz cichych kroków na korytarzu i chwilowego cienia w wizjerze. Cisza.

Nikt nic nie wiedział więcej o Gośce. Kolejna dziwna historia rodzinna, za zamkniętymi drzwiami.